Jeśli mamy do czynienie z niewydolnością układu żylnego kończyn dolnych, to może się u nas pojawić owrzodzenie podudzi. Jest to swoiste powikłanie. Najczęściej pojawia się u osób po 60 roku życia, ale może wystąpić i wcześniej. Są to bolesne, przewlekłe, trudno gojące się rany, z którymi związany jest przykry zapach. Niestety odbija się to również na stanie psychicznym i nastroju chorego. W większości przypadków przyczyną jest niewydolność żylna od dłuższego czasu. Szczególnie zagrożeni są tym osoby, które od lat posiadają nieleczone żylaki. Przyczyną mogą być również: choroby tętnic, urazy kończyn dolnych, cukrzyca, choroby o mieszanej etiologii tętniczo-żylno-limfatycznej. Na pojawienie się tego schorzenia wpływają między innymi wiek, płeć żeńska, czynniki dziedziczne, jak również otyłość, siedzący tryb życia lub stojący. Polecane są liczne spacery, rekreacyjna jazda na rowerze, pływanie itp. Leczenie jest niezwykle trudne i trwa od miesiąc do kilku miesięcy. Polega na zmianach opatrunków, stosowaniu maści i leków.

Istnieje pewne „schorzenie”, które objawia się krótkotrwałą, samoistną utratą przytomności i napięcia mięśniowego, co najczęściej prowadzi do upadku, a mowa tutaj o omdleniach. Są one powodowane niedotlenieniem mózgu poprzez zmniejszenie przepływu krwi do mózgu. Najczęściej powrót świadomości następuje w przeciągu kilkunastu sekund, czasami dłużej. Praktycznie omdlenia mogą wystąpić w każdym wieku, ale są znacznie częstsze u osób starszych. Badania statystyczne podają, że nawet 40 procent zdrowych osób doświadcza przynajmniej jednego omdlenia. Faktyczne przyczyny omdleń są różne. Łagodne odnoszą się do chwilowych i nagłych zmian, zaburzeń w regulacji ciśnienia tętniczego. Groźniejsze wiążą się najczęściej z chorobami serca i określa się je jako kardiogenne. Trzeba mieć świadomość, że niektóre z nich mogą mieć swoje konsekwencje, głównie mechaniczne, poprzez upadek (złamania, wstrząs mózgu, urazy głowy itp.). Leczenie zależy przede wszystkim od rodzaju omdlenia i ich częstości występowania.

Jak każdy wie potliwość jest rzeczą wstydliwą i przykrą. Nadpotliwość tym bardziej. Osoby, które cierpią na tą schorzenie najczęściej mają wilgotne ręce, stopy i mokro pod pachami. Może to ograniczać normalne funkcjonowanie, głównie ze względu na pojawianie się z tego powodu krępujących sytuacji. Osoby z nadmierną potliwością muszą się nawet kilka razy dziennie przebierać. Ludzie tacy izolują się społecznie, zamykają w sobie, unikają kontaktów towarzyskich. Niestety tak naprawdę nie wiadomo dlaczego występuje nadpotliwość. Nie ma tutaj jasnych przyczyn. Niektórzy mogą to mieć genetycznie, inni ze względu na współwystępowanie z innymi chorobami, ale wiele osób cierpi na to bez większych innych problemów zdrowotnych, fizycznych bądź psychicznych. Jeśli zna się potencjalną przyczynę występowanie nadpotliwości u danego pacjenta, leczenie staje się o wiele prostsze. Problem pojawia się, gdy tak naprawdę nie wiadomo, co jest przyczyną. Można wtedy stosować antyperspiranty bądź leki na potliwość.

Każdy wie, że łupież jest nieestetyczny i uporczywy, a może się przydarzyć każdemu. Wtedy też z głowy sypią się białe łuski. Jednocześnie niezwykle często pozbycie się łupieżu jest nieskuteczne. Nie pomagają żadne mydła, maseczki na włosy, odżywki, specjalne szampony, ekstrakty, a nawet tabletki przeciwko łupieżowi. Wyróżnia się łupież zwykły oraz tłusty. Pierwszy nie ma zmian zapalnych, nie uszkadza włosów. Po umyciu głowy jest krótkotrwała poprawa, ale szybko złuszczanie się wraca. Łuski odpadają przy czesaniu włosów, co szczególnie widoczne jest na ciemnym ubraniu. Najczęściej dotyka osób około dwudziestego roku życia. Łupież tłusty z kolei to żółtawe i tłuste strupy, które przylegają do podłoża i są przekształconą formą łupieżu zwykłego. Towarzyszą im zmiany zapalne i świąd, sypiące się żółtawe łuski. Stan ten może prowadzić do łysienia łojotokowego. Łupież nie wiąże się z jakąś konkretną przyczyną. Leczenie opiera się na lekach zewnętrznych przeciwłojotokowych, odkażających, złuszczających i drażniących.